مقاومت علف های هرز به علفکش ها

مقاومت به علفکش عبارت است از توانایی وراثتی یک بیوتیپ علف هرز در زنده ماندن، پس از کاربرد دزی از علفکش که گونه های وحشی را از بین می برد، یا به عبارت ساده تر علف های هرزی که تاکنون با علفکش ها از بین می رفتند دیگر با آن دز کنترل نمی شوند. به دلایل:

- دفعات زیاد مصرف

- دزهای بالای مصرف

- انتخاب طبیعی شدید

احتمالاً در یک جمعیت علف هرز گونه های مقاوم به علفکش بسیار اندک است، تکرار استفاده از یک علفکش یا علفکش های دارای عمل مشابه، اجازه می دهد این گیاهان مقاوم زنده بمانند و تولید مثل کنند، در نتیجه تعداد این گیاهان مقاوم افزایش می یابد و در طولانی مدت علفکش مورد نظر دیگر هیچ تأثیری بر این گباهان نخواهد داشت. مقاومت علف های هرز به علفکش ها ممکن است به سه شکل باشد:

1- مقاومت ساده: حالتی است که یک توده علف هرز تنها به یک علفکش مقاوم می شود.

2- مقاومت عرضی: یک توده علف هرز به دو یا بیش از دو علفکش با محل عمل یکسان مقاوم می شود.

3- مقاومت چندگانه: یک توده علف هرز به دو یا بیش از دو علفکش با محل عمل متفاوت مقاوم می شوند.

تا اواخر سال 2009 میلادی، 332 بیوتیپ از علف های هرز از 189 گونه گیاهی به علفکش ها مقاوم شده اند، از این تعداد 113 گونه تک لپه ای و 76 گونه دو لپه ای بوده اند.